وێب تیڤی

فازڵ میرانی من و ئەوانی دیکەش لە بوونی ململانێی سیاسی لە عێراقدا تێدەگەین و شیکاری بۆ دەکەین، بەڵام زۆر جار پاساوی بۆ ناهێنمەوە. ئاخر زۆربەی

شێرکۆ حەبیب پاراستنی کوردستان و ئەزموونەکەی ئەرکێکی نیشتمانی سەرجەم پێکهاتەکانیەتی، هەڵبەتە ئەمەش یەک دەنگی و یەک هەڵوێستی پێویستە، نەخاسمە لەم ساتە وەختەدا کە ناوچەکە ڕووبەڕووی

ئاری ئاغۆک گەورە نووسەر و فەیلەسوفی فەرەنسی (میشێل دێ مۆنتێن) وتەیەکی بەناوبانگی هەیە دەڵێت: “هەموو مرۆڤێک خۆی پێ دادوەرێکی دادگەری دادپەروەرە، بەڵام کەس ناوێرێ خۆی

به‌ختیار شریف زراری (أَفَمَنْ أَسَّسَ بُنْيَانَهُ عَلَىٰ تَقْوَىٰ مِنَ اللَّهِ وَرِضْوَانٍ خَيْرٌ أَم مَّنْ أَسَّسَ بُنْيَانَهُ عَلَىٰ شَفَا جُرُفٍ هَارٍ فَانْهَارَ بِهِ فِي نَارِ جَهَنَّمَ